یک سازمان غیرانتفاعی در شهر سن فرانسیسکو، در ایالت کالیفرنیا، می کوشد تا کامپیوتر تازه ای را، که به جای برق مانند دوچرخه با رکاب زدن کار می کند، در اختیار اهالی دهات دور افتاده در مناطق گوناگون جهان قرار دهد.
این کامپیوتر رکابی با همکاری و همفکری روستائیان لائوس ساخته می شود. این سازمان غیرانتفاعی «ژایی» نام دارد که به زبان لائوسی معنای آن «قلب ها و فکرهایی که با هم کار می کنند» است. رییس این سازمان، لی تورن، می گوید:«دهها هزار کامپیوتر از کار افتاده در این روستاها وجود دارد و اغلب مواقع اهالی این روستاها به کامپیوترهایی دستیابی پیدا می کنند که نمی دانند چگونه آنها را به کار گیرند و یا از آن ها استفاده کنند.» بنابراین لی تورن به همراه شخص دیگری به نام لی فلسنستاین، یکی از پیشتازان اولیه علوم کامپیوتری، دست به کار شدند و نتیجه آن ایجاد سازمان غیرانتفاعی «ژایی پی سی» است. بهای خرید این کامپیوتر رکابی کوچک در حدود ??? دلار است، از برق زیادی استفاده نمی کند و باتریی که در آن بکار گرفته شده توسط فردی که پشت کامپیتو نشسته است و از طریق رکاب زدن دوباره پرمی شود. محل ذخیره حافظه که به اصطلاح «فلاش درایو» خوانده می شود به کامپیوتر متصل است تا بتواند اطلاعات را نگهداری کند. سازمان ژایی پی سی یک رویه آهنی برای حفاظت از این کامپیوتر و جلوگیری از نفوذ آب و باران به داخل آن تعبیه کرده است. بنا بر گفته دست اندرکاران این سازمان، کامپیوتر رکابی می تواند مدت ?? سال دوام بیاورد. گروه غیرانتفاعی ژایی علاوه بر لائوس، با روستائیان از کشورهای دیگری چون ویتنام، هند و غنا هم در تماس است. این سازمان کمک می کند تا روستائیان بیاموزند این کامپیوترها را به تنهایی و با استفاده از مواد موجود محلی بسازند. این گروه همچنین افرادی را در این روستاهای دور افتاده انتخاب می کند که بتوانند یک طرح تجاری ده ساله را در این رابطه پیاده کنند. این طرح علاوه بر نگهداری و تعمیر کامپیوترها در این دهات، شامل پرداخت صورتحساب شرکت برق و اتصال کامپیوتر، و استخدام افراد نیز می باشد. سازمان غیر انتفاعی ژایی به کار آموزش تجارت و کامپیوتر نیز خواهد پرداخت و کلاس هایی نیز برای تعلیمات امور کامپیوتری و چگونگی استفاده از آن برای آموزگاران مدارس در نظر گرفته است. از این گروه غیرانتفاعی تاکنون چندین بار از سوی سازمان ملل متحد قدردانی شده است. گروه ژایی همچنین برای بهبود شرایط زندگی اهالی دهات دورافتاده لائوس نیز برنامه هایی در دست دارد. پنجاه و یک روستا در لائوس با سازمان «همکاری کشاروزان قهوه» همکاری دارند. این سازمان کوشش دارد تا به فروش قهوه لائوس در ایالات متحده کمک کند. لی تورن، این سازمان را ده سال پیش پس از دیداری از لائوس به منظور آغاز پروسه تازه ای به عنوان تجدید همبستگی تاسیس کرد. او این عمل را نقطه مقابل جنگ می خواند. او در دوران جنگ ویتنام در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت می کرد و روی ناو هواپیما، به کار بارکردن هواپیماهای جنگنده ای که برای بمباران لائوس در نظرگرفته شده بودند، اشتغال داشت. بعدها هر دو، لی تورن و لی فلسنستاین، تبدیل به هواداران جنبش ضد جنگ شدند.
